Rokowanie w przebiegu tężca

O rozpoznaniu tężca decyduje przebieg kliniczny choroby, ewentualnie wywiad świadczący o możliwości przebytego urazu skóry, ewentualnie wykrycie miejsca uszkodzenia.

Rokowanie w przebiegu tężca jest zawsze niepewne i tym gorsze, im krótszy jest okres wylęgania choroby. Szczególnie ciężko chorują na tężec noworodki.

Leczenie może być prowadzone wyłącznie na terenie szpitala i powinno być rozpoczęte możliwie wcześnie. Podaje się choremu dziecku surowicę przeciwtęż- cową domięśniowo w dawce 10 000 do 30 000 jednostek antytoksycznych, w zależności od wieku, jednorazowo, zawsze metodą Besredki. Podana choremu surowica zobojętnia toksynę krążącą we krwi, nie ma jednak wpływu na jad powiązany z układem nerwowym. Obok surowicy przecwtężcowej podaje się choremu dziecku penicylinę w dawkach 1–2 milionów dziennie. Pałeczka tężca jest wrażliwa na penicylinę i tą drogą ulega zahamowaniu dalsze wytwarzanie toksyn.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *