Postacie błonicy

Angina błonicza. Od chwili zakażenia do czasu wystąpienia wyraźnych objawów klinicznych upływa zwykle 2 do 7 dni. Okres wylęgania nie daje żadnych charakterystycznych objawów. Choroba zaczyna się mniej’ lub bardziej ostro. Podnosi się ciepłota do 38-38,5°, mogą wystąpić wymioty. Najczęściej dziecko nie skarży się na nic, jedynie czuje się źle, jest w złym nastroju, nie przyjmuje pokarmów. U dziecka oglądanego przez lekarza w pierwszych godzinach choroby rozpoznanie nie jest łatwe. Gardło jest jedynie nieznacznie zaczerwienione lub też widoczne są na jednym lub obu migdałkaćh białe, punkcikowate czy też mgiełkowate naloty, przylegające do podłoża-mocniej niż w zwykłej anginie.

Po kilku łub kilkunastu godzinach lekarz, oglądając gardło, stwierdzi na mig- dałkach obecność błon rzekomych, o cechach. charakterystycznych dla błonicy.

Błona rzekoma jest perłowobiała, o powierzchni gładkiej, aksamitnej, świecącej. Na początku choroby błony te mieszczą się na powierzchni wewnętrznej jednego lub obu migdałków następnie posuwają się stopniowo na powierzchnie przednią migdalka, na języczek, luki podnicbienne, tylną ścianę gardła. Brzegi nalotów są cienkie i bardziej przejrzyste, przylegają mocno do podłoża i otoczone są wąskim pasmem przekrwionej śluzówki. Starszy nalot zmienia się wyraźnie – przybiera barwę kości słoniowej, staje się grubszy, sadłowaty, o mniej gładkiej powierzchni. Zmianom miejscowym w gardle towarzyszy przeważnie powiększenie węzłów chłonnych obwodowych, zwłaszcza w kącie żuchwy są one pojedyncze, twarde, dobrze odgraniczone od podłoża, najczęściej mało bolesne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *