Oznaczanie hematokrytu krwi włosowatej metodą Hedina

Metoda Hedina należy do metod o historycznym już dzisiaj znaczeniu. Do oznaczeń służy aparat, zwany hematolcrytem Hedina. Podstawową składową aparatu Hedina są dwie jednakowe rurki szklane o grubości około 5 mm, świetle 0,5 mm, długości 5 cm, kalibrowane co 1 mm, do 100 mm (ryc. 29). Rurki te umieszcza się w ramce metalowej w ten sposób, że dolną część rurki, tj. tę, gdzie zaczyna się podziałka, umieszcza się w uszczelnionym wyściółką gumową uchwycie pochewki metalowej, przez co krew nie wylewa się z rurki. Ta część rurki znajduje się przy wirowaniu w położeniu odśrodkowym. Górna część

rurki (położona przy wirowaniu dośrodkowo) lekko zwężona, umieszczona jest w ramce hematokrytu, gdzie przez odpowiednie poruszanie śrubkami można regulować jej położenie. Środkowa część ramki ma wgłębienie pozwalające założyć hematokryt na wirówkę.

Oznaczanie hematokrytu przy użyciu krwi z opuszki palca. Krew z opuszki palca pobiera się wg poznanych zasad. Przed umieszczeniem badanej krwi w rurce hematokrytowej rozcieńcza się ją płynem Hedina. Jest to płyn izoto- niczny, zabezpieczający krew przed krzepnięciem. Skład jego jest następujący:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *