Inne metody oznaczania hemoglobiny

Jak wspomniano na wstępie, zawartość hemoglobiny w roztworze można określać — poza opisaną metodą kolorymetryczną –jeszcze innymi metodami, a m. in. na podstawie aktywności łączenia się Hb z tlenem względnie dwutlenkiem węgla, lub na podstawie zawartości żelaza w Hb. Badania te z punktu widzenia praktyki laboratoryjnej należą do trudniejszych. Szczególnie trudności przedstawia pomiar wiązania tlenu przez Hb. Dokładniej można oznaczyć zawartość żelaza w Hb, jakkolwiek i ta metoda należy do rzadziej stosowanych w rutynowej pracy laboratoryjnej. Jako podstawę przeliczeń przyjmuje się zależność:

Z metod pomocnych przy różnicowaniu określonych schorzeń, szczególnie w grupie niedokrwistości, stosuje się m.in. metody oparte na pomiarze zawartości Fe w surowicy krwi. Norma zawartości Fe w surowicy łudzi dorosłych wynosi 80-150 milc- rogramów ([ig), przy czym u kobiet jest nieco niższa. Odchylenia od normy, w kierunku zwiększenia lub zmniejszenia wartości, stanowią właśnie czynnik różnicujący. I tak np.: w niedokrwistości z niedoboru Fe występują wartości poniżej normy, a w niedokrwistości Addisona-Biermera wartości powyżej normy.

Znaczenie różnicujące w zakresie niedokrwistości hemolitycznych ma poziom Hb w osoczu. Zasadę metody stanowi reakcja barwna Fe hemu w obecności benzydyny w kwaśnym roztworze i wody utlenionej. Mieszanina przyjmuje barwę zieloną, potem niebieską i w końcu czerwonofioletową. Podstawę do oznaczenia poziomu Fe w badanej próbce osocza stanowi pomiar intensywności zabarwienia roztworu przy użyciu kolorymetru fotoelektrycznego, w stosunku do roztworu wzorcowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *